Labrador retriever — 10 ważnych rzeczy, które musisz wiedzieć

Kiedy ktoś mówi „labrador retriever”, na pewno od razu widzisz przyjazny wyraz pyska, łobuzerskie spojrzenie i ogon, który nie przestaje merdać. Jego wspaniały charakter dosłownie rozbroi Cię już w pierwszej minucie. Mało która rasa lubi ludzi i zwierzęta, znajomych i obcych, tak jak labradory. Ten pies ma to po prostu we krwi, dlatego jeśli nie zaniedbasz socjalizacji, zyskasz jednego z najbardziej towarzyskich psów na świecie. Żeby nie wyrósł na Marleya (film „Marley i ja”), nie możesz zaniedbać szkolenia i musisz mu zapewniać dość bodźców — inaczej może się zdarzyć, że przejmie stery w Twojej rodzinie. Poza tym dzięki swoim cechom jest jedną z najbardziej lubianych ras w ogóle. Teraz przyjrzymy się tej rasie nieco bliżej i pokażemy, jak zrobić z labradora idealnego psiego kumpla.

10 rzeczy, które musisz wiedzieć o labradorze retrieverze

• Labrador retriever potrzebuje kontaktu z rodziną — takiego psa nie możesz zamknąć samego w ogrodzie, nie będzie szczęśliwy. Nigdy nie stanie się ostrym stróżem, ta rola do niego nie pasuje. Przeciwnie, to towarzyski i przyjazny członek rodziny i idealny kumpel dla Twoich dzieci, któremu nie przeszkadza życie w mieszkaniu, byle miał Cię u swojego boku.

• Problem może mieć właśnie z samotnością. Jeśli masz bardzo dużo pracy, jeszcze raz zastanów się, czy na pewno chcesz mieć psa tej rasy, bo na pewno będzie za Tobą tęsknił.

• Labrador ma silną skłonność do nadwagi i cukrzycy. Żeby zapewnić mu długie życie, trzeba więc przyłożyć się do wyboru dobrej karmy. Idealne jest karmienie surowym mięsem albo suchą karmą wytwarzaną delikatnie, w niskich temperaturach. Więcej o tym, jak wybrać najlepszą suchą karmę dla psa, przeczytasz tutaj.

• Labradory będą bardzo zabawowe i przytulaśne. Może myślisz, że z czasem to minie, ale prawda jest odwrotna — te psy przez całe życie będą chciały się przytulać.

• Te psy świetnie dogadują się też z innymi zwierzętami — jeśli nie zaniedbasz socjalizacji, labrador będzie też świetnym kumplem dla innych zwierząt w Twoim domu.

• Labradory uwielbiają sport i będą Ci towarzyszyć w długich wyprawach po przygodę. Bieganie, spacer czy pływanie — labrador kocha wszystkie aktywności, które może uprawiać z Tobą, i nie przeszkadza mu nawet gorsza pogoda.

• Te psy nadają się też dla początkujących, bo labrador ma wspaniały charakter i wielki apetyt — za smakołyk zrobi prawie wszystko. Uważaj jednak na ogromną skłonność do nadwagi, która przez miłość do jedzenia często dotyka tę rasę.

• Dla niektórych problemem może być obfite linienie. Musisz się pogodzić z tym, że przez cały rok trzeba będzie regularnie wyczesywać sierść, a i tak część psa będziesz stale nosić na sobie.

• W pierwszym roku życia nie zaleca się nadmiernie obciążać tych psów. Często cierpią na dysplazję stawów, czemu można zapobiec, kupując psa z rodowodem. Na początku nie powinny jednak biegać po twardej nawierzchni i powinny też unikać skoków z dużej wysokości (wyskakiwania z samochodu, zeskakiwania z kanapy czy na przykład z łóżka).

• Labrador retriever należy do dużych ras. Koszty rosną więc razem z rozmiarem. Pierwszą inwestycją będzie zakup psa, który może kosztować nawet 5400 zł. Kolejne wydatki to opieka weterynaryjna, karma, przysmaki i inne niezbędne rzeczy (kojec, legowisko, miski, smycze, obroże…) — licz się z co najmniej 3600 zł rocznie.

Charakter

Labrador retriever ma w pewnym sensie jeden z najlepszych charakterów, jakich można u psa szukać. Jest bardzo mądry, łatwy w prowadzeniu i bardzo oddany. Dzięki temu jest lubianym członkiem rodziny albo na przykład niezastąpionym pomocnikiem osób z niepełnosprawnościami. Dzięki wrodzonej inteligencji i dużej cierpliwości nadaje się też dla początkujących. Mnóstwo energii chętnie wyładuje z Tobą na dłuższym spacerze albo biegnąc obok Twojego roweru. Ważne jest jednak, żeby pokazać mu, kto jest przewodnikiem stada, i stale z nim pracować, jak z każdym psem. Wtedy w naturalny sposób Ci się podporządkuje i będzie oddany całej rodzinie.

Zdrowie

Labradory dożywają sędziwego wieku, ale i one nie unikną niektórych chorób. Ich zdrowie możesz wspierać dobrą i zbilansowaną dietą. Do najczęstszych chorób tej rasy należą:

• Dysplazja stawu biodrowego: najczęstszą chorobą labradorów jest dysplazja stawu biodrowego. To choroba dziedziczna, która dotyka tylnych kończyn. Może prowadzić nawet do zwyrodnienia stawów, przez które ruch sprawia zwierzęciu ból. Dobrą profilaktyką jest nieprzeciążanie psa w okresie wzrostu (długie spacery, skoki wzwyż, bieganie po twardej nawierzchni). Nie mniej ważna jest jakość karmy, i to co najmniej przez pierwsze 12 miesięcy. Choć wartościowe jedzenie więcej kosztuje, ta inwestycja na pewno Ci się opłaci. To, co zaoszczędzisz na karmie, mogłoby Cię później kosztować dużo więcej u weterynarza. Zaleca się też zrobić psu prześwietlenie między 12. a 16. miesiącem życia. Właśnie w tym wieku można wykryć dysplazję, co pozwala w porę zmienić styl życia psa i zacząć skuteczną profilaktykę.

• Nowotwory: coraz częściej pojawiają się także u psów i należą dziś do najczęstszych chorób. Zwykle przybierają postać kostniakomięsaka, naczyniakomięsaka i chłoniaka. Do pierwszych sygnałów należą utrata apetytu i związana z nią utrata masy ciała, zmęczenie, guzki pod skórą, biegunka czy na przykład zasłabnięcia.

• Skręt żołądka: stan zagrażający życiu, w którym żołądek się obraca. Uciska wtedy naczynia krwionośne i utrudnia krążenie, co w efekcie prowadzi do niewydolności narządów. Skręt objawia się próbami wymiotów, wzdętym brzuchem i przyspieszonym oddechem — jeśli natychmiast nie zaczniesz działać, pies wpada we wstrząs i umiera. Jedynym sposobem, żeby temu zapobiec, jest dzielenie dziennej porcji na kilka posiłków i zapewnienie psu spokoju po jedzeniu.

• Zaćma: labrador retriever może mieć w starszym wieku także problemy z oczami: zmętnienia soczewki i pogorszenie wzroku w wyniku zaniku siatkówki. Może dojść do utraty wzroku, dlatego trzeba reagować wcześnie.

• Alergie: labradory są podatne też na różne alergie, dlatego uważnie obserwuj psa — jeśli nadmiernie wylizuje łapy albo drapie się po pysku, idź do weterynarza.

• Nadwaga: jednym z dużych problemów jest też nadwaga. Może się wydawać, że to banalna przypadłość, ale uwierz, że należy do bardzo poważnych. Wszystko wiąże się ze wszystkim i w efekcie nadwaga może zaszkodzić wszystkim narządom i stawom. Dlatego trzymaj się wyznaczonych porcji, nie przekarmiaj swojego miłośnika jedzenia i jednocześnie dbaj o regularny ruch.

Wychowanie labradora, czyli jak zapewnić psu odpowiednie zajęcie

Labrador retriever to świetny kumpel w podróży. Choć przez swoje rozmiary podróżowanie z nim może być trochę niewygodne, nie zepsuje żadnej zabawy, jest bardzo towarzyski i zawsze będzie stał u Twojego boku. Bieganie, wędrówki, pływanie czy wspólne psie sporty (dog dancing, agility, frisbee) — wszystko będzie mu sprawiać frajdę. Porządnie zmęczyć może go też rozrywka umysłowa — dzięki wrodzonej inteligencji nie odpuści i będzie szukał rozwiązania łamigłówki.

U szczeniąt trzeba dawkować ilość ruchu. To psy większego wzrostu, które później miewają problemy ze stawami i kośćmi, dlatego trzeba pozwolić im prawidłowo się rozwinąć. Nie pozwalaj im biegać po twardej nawierzchni (chodnik, betonowe boisko). Nieodpowiednie są też skoki (na łóżko, na kanapę, do samochodu).

Dzięki inteligencji i cierpliwości ten pies jest idealny także dla początkujących, bo łatwo wybaczy Ci jakiś błąd. Ważna jest pozytywna metoda szkolenia ze smakołykami, bo ten łasuch zrobi za nie wszystko. Nie niszcz jego zaufania do Ciebie karami fizycznymi — nie przyniosą właściwego efektu.

Ważne jest przyzwyczajanie go do dotyku i zabiegów pielęgnacyjnych. Oglądaj mu pyszczek, zaglądaj do uszu, delikatnie pociągaj za łapki i noś go na rękach — musisz go przyzwyczaić do kontaktu, co bardzo ułatwi na przykład wizyty u weterynarza. Jeśli zamierzasz z nim podróżować, naucz go jeździć w transporterze albo zabieraj go do autobusu czy pociągu. Przyzwyczajaj go do hałasu, którego i tak co roku w sylwestra nie unikniesz. Ucz go zasad obowiązujących w Twoim domu i nie idź na ustępstwa; wykaż się cierpliwością, ale i konsekwencją. Jak każdego psa, trudno będzie go oduczyć utrwalonych złych nawyków.

Od samego początku intensywnie zajmij się szkoleniem i socjalizacją. Labradory są pojętne, ale trzeba z nimi pracować — nauczyć je posłuszeństwa i kontaktu z innymi. Dlatego zabieraj je wszędzie, dokąd się wybierasz; ważne, żeby nie bały się obcych ludzi, zwierząt ani otoczenia. Przy tym musisz mieć nad psem pełną kontrolę, dlatego warto rozważyć szkolenie z posłuszeństwa. Idealnie sprawdzi się do tego plac szkoleniowy i psie przedszkole, gdzie może stopniowo przyzwyczajać się do kontaktu z innymi psami. Tylko tak zyskasz psiego przyjaciela o naprawdę stabilnym charakterze, co przy tak długim wspólnym życiu jest bezcenne.

Stosunek do dzieci i innych zwierząt

Jeśli szukasz psa do rodziny, labrador będzie dla Ciebie pewnie wyborem numer jeden. Labradory to najlepsi kumple, którzy bez problemu dogadują się ze wszystkimi. Dzieci czy zwierzęta — nie pogardzą żadnym towarzyszem zabaw. Mają anielską cierpliwość i są niezniszczalne; ważne jest, żeby od początku ustalić zasady i się ich trzymać. A także pokazać domownikom, jak mają się wobec psa zachowywać.

Problem z dziećmi, zwłaszcza tymi mniejszymi, polega na tym, że nie zawsze wiedzą, na co mogą sobie wobec psa pozwolić — zwykle nawet się nad tym nie zastanawiają. Dlatego pokaż im, jak bezpiecznie obchodzić się z psem, a psa przyzwyczajaj do tego, żeby nie dał się łatwo przestraszyć. Większych psów ogólnie nie poleca się do domu z małymi dziećmi, bo nie zdają sobie sprawy ze swoich rozmiarów, a koordynacja ruchowa też nie zawsze stoi u nich na wysokim poziomie — łatwo więc może się zdarzyć, że pies od czasu do czasu niezgrabnie popchnie dziecko i ono się przewróci. I nawet jeśli wszystko masz w stu procentach opanowane, bądź przy nich, kiedy się bawią — nigdy nie wiadomo, jak pies zareaguje, kiedy na przykład wleci mu do ucha pszczoła.

Podstawą każdej relacji jest socjalizacja. Nawet tak towarzyska i przyjazna rasa może mieć problem, jeśli pies nie przećwiczy, jak zachowywać się w określonych sytuacjach. Dlatego od małego zabieraj go na zabawę z innymi zwierzętami. Musi zrozumieć komunikację w zwierzęcym świecie, żeby wiedział, jak się zachować w danej sytuacji, i żeby później przy każdym nieporozumieniu nie atakował ani nie uciekał w obronie własnej.

Koszty utrzymania

Labrador retriever należy do dużych psów i tak też wyglądają koszty. Za szczenię z rodowodem możesz dziś zapłacić średnio około 5400 zł. Na samym początku trzeba też kupić podstawową wyprawkę: legowisko, miski na wodę i jedzenie, zabawki, karmę dla szczeniąt i akcesoria do szkolenia, co może kosztować 360–900 zł.

Potem przez całe życie psa dwiema głównymi pozycjami będą weterynarz i karma. Jeśli szczenię będzie zdrowe, weterynarz poza kilkoma szczepieniami nie będzie dużym wydatkiem — około 360 zł rocznie. Problem pojawia się wtedy, gdy wystąpią komplikacje, a tych nie da się przewidzieć z góry.

Dzienną porcję odczytasz z etykiety — nie obliczysz jej proporcjonalnie do masy psa. Dla psa ważącego 40 kg będzie to, zależnie od receptury i aktywności, mniej więcej 345–470 g suchej karmy dziennie, co daje około 270–360 zł miesięcznie.

Podsumowanie:

Karmienie i pielęgnacja

Labrador retriever nie jest wymagający w pielęgnacji. Podstawą jest dobra karma, która wspiera zdrowe i długie życie. Szczeniak powinien najpierw dalej jeść to, do czego jest przyzwyczajony, a potem stopniowo możesz sprawdzać, czy jakaś inna karma nie odpowiada mu bardziej. Akurat u labradorów z karmą bywa problem, bo mają dość duże predyspozycje do otyłości. Jednym ze sposobów, żeby zapewnić tej rasie zdrową dietę, która zmniejsza ryzyko otyłości, jest karmienie surowym mięsem. Drugą drogą jest sucha karma Ruf Ruf dla dużych psów. Szczeniak je 4–5 razy dziennie, a rocznemu psu dzienną porcję dzielimy zwykle na 2 posiłki. Nie zapominaj przy tym o ryzyku skrętu żołądka — po jedzeniu zawsze zapewnij psu chwilę spokoju. Ilość suchej karmy jest indywidualna, odczytasz ją z opakowania, zależnie od aktywności, wieku i masy ciała psa. Labradory mają wielki apetyt, więc może dochodzić do przejadania się, a potem do otyłości. Dlatego dobrze pilnuj psa, a kiedy zobaczysz, że nie ma już tak atletycznej sylwetki jak kiedyś, zmniejsz porcję i dodaj ruchu — zapobiegniesz w ten sposób ewentualnym przyszłym komplikacjom.

Labradory naprawdę mocno linieją przez cały rok, dlatego pielęgnacja sierści jest ważna. Jeśli będziesz go regularnie wyczesywać, zmniejszysz ilość sierści na kanapach, podłodze i na sobie. Jeśli chodzi o kąpiel, obowiązuje uniwersalna zasada: kąpać trzeba tylko psa, który jest brudny. Z drugiej strony właśnie wprowadził się do Ciebie miłośnik wody, który znajdzie sobie jakiś staw czy strumyk nawet bez Ciebie.

Pilnuj też pazurów, które trzeba przyciąć, gdy są już zbyt długie. Sprawdzaj również, czy uszy i oczy są czyste — dzięki temu możesz w porę zauważyć zmiany i na przykład wcześnie zająć się zaćmą. Jeśli pies drapie się po uszach albo mocno łzawią mu oczy, może to być stan zapalny — wtedy idź z nim do weterynarza.

Wygląd

Ciało labradora jest masywne i harmonijne, ale nie może być ciężkie. To duży pies z szeroką klatką piersiową i głową. Ma mocne nogi, a między palcami błony, dzięki którym może cieszyć się pływaniem, swoim ulubionym zajęciem. Ogon jest długi, na końcu zawinięty do góry. Sierść jest jednobarwna i bardzo gęsta, dlatego dobrze znosi niższe temperatury. Warianty umaszczenia to biszkoptowy, czarny i czekoladowy. Psy dorastają do wzorcowego wzrostu 57 cm i masy 40 kg, suczki są drobniejsze. Charakterystyczne są przenikliwe oczy, które utrzymują stały kontakt z opiekunem, i wielkie serce, które dla niego bije.

Hodowle labradorów retrieverów

Jeśli planujesz kupić labradora, polecamy psa z rodowodem. Poniżej podajemy kilka hodowli.

NICE FRIEND

Z BOHYNE LOVU CS

ORVET

ROYAL STANDARD

Hodowla Z ČESKOMORAVSKÉ VYSOČINY

ROYAL GLADE

OD TŘÍ JASANŮ

BLAZING DIAMOND

MERLUCIUS